Gullregn (skrifað í mars 2008)

Hún slökkti á kaffivélinni, stóð upp, gekk út að glugganum og kveikti sér í sígarettu. Hann horfði á hana löngunarfullt. Langaði að standa upp og vefja hana örmum, kyssa hana á hálsinn og sleppa henni aldrei.

En hann gerði það ekki. Óttinn við að vekja upp of miklar tilfinningar innra með sér hélt aftur af honum.

Hún horfði útum gluggann hugsi að honum virtist. Á vott gullregnið. Skildi hún búa yfir sama ótta innra með sér?

Hún leit aftur, brosti svo undurblítt til hans, hann sá votta fyrir söknuði í augum hennar. Hví þurfti hún að fara. Því þurftu þessar yndislegu vikur að vera liðnar. Var hann ástfanginn af henni eða var þetta ímynduð ást. Af því hún varð að fara? Brátt yrði hún farin og tíminn þeirra saman minning ein. Eins og brot úr bíómynd sem hann sá einu sinni . Ekki eitthvað sem hann hafði upplifað sjálfur. Treginn yfir því sem hefði getað orðið.