Það er svo ótrúlega skemmtilegt hvað maður getur verið seinheppin suma daga. Í gærmorgun tókst mér að fljúga á hausinn á leiðinni út úr húsi og það þrátt fyrir að hiti sé í tröppum og stétt (hafði myndast klaki á blábrúninni á tröppunum). En hörkukvendið sem ég er hristi nístandi sársauka í báðum sköflungum af mér og dreif mig upp á spítala þar sem ég átti að mæta í blóðprufu.

Ég settist kotroskin í sætið hjá hjúkrunarfræðinginum sem reddaði mér plástri á blæðandi sárið á hægri sköflungi. Svo byrjaði hún að draga úr mér blóð (vil taka það fram að ég fer reglulega í blóðprufu og er því vön) og þegar hún var rétt byrjuð þá varð mér ægilega ómótt og áður en ég vissi af var liðið yfir mig. Ég síðan ranka við mér einhverju seinna alveg út úr heiminum og mundi ekkert hvar ég var, dauðbrá við að sjá spítalaklæddar konur stumra yfir mér og ég hélt augnablik að ég hefði lent í slysi :0)

Úff hvað þetta var óþægileg tilfinning. Held það hafi síðast liðið yfir mig í smíðatíma hjá Tóta heitnum smíðakennara þegar hann var að reyna að kreista flís úr þumalputtanum á mér (ég var held ég 10 ára). Eða hvort það var í 11 ára afmælinu hennar Bryndísar fyrir réttum 25 árum síðan þegar ég datt og handleggsbrotnaði á báðum og leið útaf af sársauka.

*ath. myndin er ekki af hinu eiginlega atviki heldur fengin að láni HÉR.