kona gengur upp götuna og borðar ís í brauðformi, hitastigið er 2°c

Unnur Helga dóttir mín hefur undanfarnar vikur æft stíft og nú síðustu viku komið fram í söngleiknum Það er að koma sem sýndur er í Hlíðaskóla. Þar leikur hún "gellu" sem er ekki mikið mál fyrir hana þar sem hún er orðin þvílík gella sjálf.

Hún kom heim á föstudagskvöldið og hafði þá gatað á sér naflann án leyfis móðurinnar og fannst eðlilegast af öllu að hafa gert það þannig þar sem ég hefði hvort eð er sagt nei eða látið hana fara á stofu og hún tímdi ekki að borga fyrir þetta.

Það var semsagt einhver úr vinahópnum sem sá um götunina... en hefur víst gert þetta rosalega oft og þær notuðu rétta nál og sótthreinsuðu og allt... ég var að sjálfsögðu með óþarfa áhyggjur, "helduru að ég viti ekki hvað ég er að gera!!"

Veðrið um helgina hefur verið stórskemmtilegt, það er yndislegt að upplifa vorið og veturinn samtímis.

Mamma benti mér á þessa kostulegu minningargrein sem birtist í Morgunblaðinu í dag 18. mars 2009.

"Ómögulegt virðist að komast hjá því að skrifa eftir Hákon Aðalsteinsson, ljóðskáld. Líkt og það var ómögulegt að rekast ekki á hann óbeint á síðustu áratugum. Segja má að það hafi verið rithöfundastéttin sem tengdi okkur saman. Þannig þekkti mamma, Amalía Líndal rithöfundur, Svövu Jakobsdóttur, sem var kona bróður Hákonar, Jóns Hnefils. Síðan kynntist ég Jóni Hnefli í MH sem nemandi, og síðar er ég kenndi í Menntaskólanum á Egilsstöðum; með syni Jóns, Kristjáni Jóhanni Jónssyni, rithöfundi. Jóni Hnefli kynntist ég svo betur í kennsluréttindanámi mínu við HÍ, og í Félagi þjóðfræðinga á Íslandi. Seinna gekk ég í Rithöfundasamband Íslands, og kynntist þar bræðrum hans Stefáni og Ragnari. Loks sendi ég Hákoni ljóð til birtingar í ljóðasafni skálda á Austurlandi. Ég hafði mikið álit á vísnagerð Hákonar. Þótti mér með ólíkindum að enn væru menn uppi á Íslandi sem væru að yrkja merkilega listrænan kveðskap með þeim hætti; svo minnti á Bólu-Hjálmar frekar en Kristján frá Djúpalæk. Gaf ég þetta í skyn við ungskáld eitt frá Egilsstöðum og ME, sem ég átti nýlega ljóðabókaskipti við hér í Reykjavík.

Ég vil votta Hákoni virðingu mína með því að birta eitt kvæði úr elleftu ljóðabók minni, Kvæðaljóðum og sögum (2008), en þar freista ég þess enn og aftur að tjá mig í bundnu ljóðformi. Einnig hefur heimur Hákonar á Austurlandi gengið í endurnýjun lífdaga fyrir mér í tólftu bók minni, sem er minningabók og heitir Eftirþankar skálds (2009), en í henni fjalla ég um kennslutíð mína á Egilsstöðum, og náttúruljóð mín þaðan. Skáldskapur Hákonar Aðalsteinssonar mun lifa. Kvæðið mitt heitir Papar og landnámsmenn II, og fer það hér á eftir.

Hjörleifur í húmi fer,

og á næsta hólma vér.

Sævi gráum á hann siglir,

þrælum flúnum eftir skyggnist.

Einsetumunkar frá Eire

ennþá á Thule hér eiri.

Bylur ei lengur í bjöllum,

skaka ei þorum vor böglum.

Írafár nú ýtir á

burtu hlaupna Íra þá;

munu bráðum fyrir björg

bana sér við fugla görg.

Tryggvi V. Líndal."

Var að koma heim rétt áðan, rosalega þreytt eftir öflugan dag. Mikið að gerast og margt að hugsa um. Krakkarnir í Dale Carnegie voru að deila í dag með hvort öðru og okkur lífslexíu, atvikum sem hafa haft áhrif á þau og þau þurft að læra af. Oft mjög harðar lexíur.

Kveikti svo á sjónvarpinu og þá er verið að sýna Comic relief á BBC1 og í ár er verið að safna vegna malaríu í Afríku.

Hrikalegt hvað mörg börn þurfa að deyja daglega af völdum sjúkdóms sem hægt væri að verjast ef til væru net og fólk hefði efni á lyfjum. Ótrúlega erum við heppin hér á Íslandi. Þó auðvitað gangi ýmislegt á þá búum við svo mikið öryggi sér í lagi þegar litið er til sjúkdóma.

Ætli við séum nógu þakklát dags daglega?

Í dag heyrði ég spjallað við Dögg Pálsdóttur á Bylgjunni (held hún sé örugglega lögfræðingur) um meðlagsgreiðslur, umgengni og þess háttar.

Það kom fram í þessu viðtali að hægt sé að sækja tvöfalt meðlag til þess einstaklings sem barnið/börnin hefur ekki lögheimili hjá ef tekjurnar eru háar eða um 370.000 brúttó (sem er nú ekki sérlega háar tekjur þannig). Þá er ekki tekið tillit til skuldastöðu einstaklingsins og greiðslubyrði hans né þess hversu miklum tíma barnið/börnin eyðir hjá honum.

Semsagt foreldri sem er ekki með lögheimili barnsins getur þurft að borga tvöfalt meðlag auk þess að barnið sé hjá því til jafns við hitt foreldrið sem auðvitað fylgir heilmikill kostnaður.

En eins getur foreldri sem ekki fær að umgangast barnið sitt þurft að borga allan þennan pening líka.

Ég er einstæð móðir með tvö börn og jú vá ég myndi gjarna vilja fá meiri pening en... ég sé ekki jafnréttið í þessu.

Dögg sjálf nefndi að þar sem foreldrar færu með sameiginlegt forræði og að barnið væri viku og viku til skiptist væri jafnvel ekki eðlilegt að annar aðilinn greiddi hinum meðlag.

Ég er að mörgu leyti sammála þessu.

EN það er margt sem þarf að gæta að og í fyrsta lagi þarf að tryggja rétt beggja foreldra. Eins og er telst barn ekki hluti af fjölskyldu nema það eigi lögheimili hjá henni. Það er, sonur minn er ekki tryggður sem hluti af fjölskyldu föður síns (samt erum við með sameiginlegt forræði og hann eyðír meiri og meiri tíma hjá honum).

Þar sem barn getur ekki haft tvö lögheimili þá geta báðir foreldrar ekki fengið barnabætur. Aðeins það foreldri sem barnið býr hjá lögum samkvæmt hlýtur þessar bætur.

Ef hægt væri að veita barni réttinn til þess að hafa tvö lögheimili (A og B)þá gætu báðir foreldrar fengið bætur (þá 50% hvort)með barninu. Hvorugt greiddi meðlag og reikningar fyrir tómstundum, frístundaheimilum og þess háttar væri skipt á milli.

EN þá þarf samkomulagið að vera gott og allir að standa sig sem því miður er ekki alltaf raunin. Það eru mjög margir fletir á þessu máli og mörg flækjustig.

Ég setti mér það markmið á DC að skrifa eitthvað á bloggið mitt á hverjum sunnudegi en er eitthvað tóm í dag.

Ég þarf kannski að endurskoða þetta markmið mitt ... en ég byrja reyndar á námskeiði 24. mars í skapandi skrifum og kannski opnast hausinn á mér þá.

Það er kannski ekki endilega nauðsynlegt fyrir mig að birta það sem ég skálda hér þó ég hafi birt þetta ársgamla efni mitt um daginn þá var það ákveðin æfing hjá mér í að stíga inn í óttann við að leyfa öðrum að lesa eitthvað sem ég hef samið.

Það að skrifa eitthvað hér þó það sé bara ómerkilegt þvaður um daginn og veginn er alltaf æfing í að skrifa.

Ég nenni þó alls ekki að skrifa um einhverja pólitík eða ástandið á Íslandi. Ég vil bara hugsa jákvætt og skrifa um jákvæða hluti :) eins og það að ég er að kynnast fullt af nýju fólki þessa dagana, svo ætla ég að skella mér til London eftir nokkrar vikur og lífið er bara rosalega fínt.

Það er nefnilega ansi góð setningin "being happy is a state of mind".

Ég man ekki hvort ég hef áður útskýrt hvaðan titillinn á blogginum er kominn. Ég hugsa að ég hafi allavega ekki útskýrt það nákvæmlega.

Fyrir um sjö árum síðan heyrði ég í fyrsta skipti í hljómsveit sem ber nafnið Lambchop. Platan hét Is a woman og á plötunni var líka lagið Is a woman. Gullfallegt.

Á þessum tíma var ég á talsverðum tímamótum. Hafði skilið nokkrum mánuðum áður og var að fóta mig aftur, átta mig á því hver ég var. Að ég væri fyrst og fremst kona en ekki bara móðir, sambýliskona, bóksölukona, dóttir, systir og það allt saman.

Ég tók því titil plötunnar og gerði að mínum. Er kona. Is a woman.

Stundum á ég það til að nota líka titilinn Is a teacher woman í status á Facebook eða á MSNinu (þá þegar ég er að sinna kúrsinum mínum) en þá er það blöndun þessarar tilvísunar í Is a woman titilinn og í titil bókar eftir Frank McCourt sem skrifaði Angela's Ashes, en framhald þeirrar bókar sem er sjálfsævisaga hans ber heitið Teacher Man.

Hún slökkti á kaffivélinni, stóð upp, gekk út að glugganum og kveikti sér í sígarettu. Hann horfði á hana löngunarfullt. Langaði að standa upp og vefja hana örmum, kyssa hana á hálsinn og sleppa henni aldrei.

En hann gerði það ekki. Óttinn við að vekja upp of miklar tilfinningar innra með sér hélt aftur af honum.

Hún horfði útum gluggann hugsi að honum virtist. Á vott gullregnið. Skildi hún búa yfir sama ótta innra með sér?

Hún leit aftur, brosti svo undurblítt til hans, hann sá votta fyrir söknuði í augum hennar. Hví þurfti hún að fara. Því þurftu þessar yndislegu vikur að vera liðnar. Var hann ástfanginn af henni eða var þetta ímynduð ást. Af því hún varð að fara? Brátt yrði hún farin og tíminn þeirra saman minning ein. Eins og brot úr bíómynd sem hann sá einu sinni . Ekki eitthvað sem hann hafði upplifað sjálfur. Treginn yfir því sem hefði getað orðið.

Ég lýsti því yfir að með breyttu útliti myndi færslum hér fjölga og var einn liður í því birting örsögunnar minnar hér á undan. Þessa sögu skrifaði ég fyrir ári síðan eftir að hafa setið námskeið sem heitir Skapandi skrif og er kennt af Þorvaldi Þorsteinssyni rithöfundi.

Ég þorði samt ekki að birta hana fyrr en nú því hún er í óneitanlega smá persónuleg þó hún sé skáldskapur. Ég ætla að halda áfram að stíga út fyrir þægindahring minn og birta efni sem ég hef skrifað áður og eins efni sem ég mun skrifa vonandi á framhaldsnámskeiðinu hjá Þorvaldi núna í mars.

Ég skellti mér líka á skauta á sunnudaginn var með Óðni og Döggu systur, hennar strákum og mömmu. Hef ekki farið á skauta síðan ég var unglingur. Ég þorði ekki annað en að fara fyrstu tvo hringina með grind að styðja mig við en sleppti henni svo þegar ég sá að systir mín stóð sig svo vel án grindar og náði ég að skauta nokkra hringi og það án þess að detta.

“Þú ert svo mikið kex”, sagði hann, “svona töff “cookie”” og brosti. Fyrstu viðbrögð hennar voru að móðgast. Finnast hann vera að segja að hún væri hörð, köld, óaðgengileg. Í stað þess svaraði hún því til að hún væri einmitt með soldið harða skel en mjúk og gómsæt að innan. Sem er kostur. Því ef maður er of mjúkur þá molnar maður svo auðveldlega. Hún var svoleiðis þegar hún var yngri. Hún hafði örugglega lesið þetta í einhverri sjálfshjálparbókinni eða heyrt þetta á fundi hjá 12 spora samtökunum. Gat ekki verið að hún hefði bara komið upp með þetta sjálf. Ekkert nýtt undir sólinni. Útskrifuð í sporunum en samt tilbúin að túlka það sem sæti rafeindavirkinn sagði við hana á hinn versta veg. Í ótta. Ótta við að vera elskuð af því að innst inni hélt hún kannski enn að hún ætti ekki skilið að vera elskuð. Því hún var svo of. Of frek. Talaði of mikið. Of hortug. Of klár. Hver hélt hún að hún væri?!