Örsaga

“Þú ert svo mikið kex”, sagði hann, “svona töff “cookie”” og brosti. Fyrstu viðbrögð hennar voru að móðgast. Finnast hann vera að segja að hún væri hörð, köld, óaðgengileg. Í stað þess svaraði hún því til að hún væri einmitt með soldið harða skel en mjúk og gómsæt að innan. Sem er kostur. Því ef maður er of mjúkur þá molnar maður svo auðveldlega. Hún var svoleiðis þegar hún var yngri. Hún hafði örugglega lesið þetta í einhverri sjálfshjálparbókinni eða heyrt þetta á fundi hjá 12 spora samtökunum. Gat ekki verið að hún hefði bara komið upp með þetta sjálf. Ekkert nýtt undir sólinni. Útskrifuð í sporunum en samt tilbúin að túlka það sem sæti rafeindavirkinn sagði við hana á hinn versta veg.

Í ótta. Ótta við að vera elskuð af því að innst inni hélt hún kannski enn að hún ætti ekki skilið að vera elskuð. Því hún var svo of. Of frek. Talaði of mikið. Of hortug. Of klár. Hver hélt hún að hún væri?! Skrýtið hvað sitja lengi í manni þessi gömlu forrit. Eins og gamall harður diskur sem er búið að strauja milljón sinnum en samt poppar alltaf eitthvað gamalt upp. Óttinn við að kannski væri hann málið, þessi eini “sanni”. Hún sem var búin að vera svo lengi ein. Kunni það svo vel. Kunni svo vel að fara ein að sofa. Sjá um allt sjálf. Fjartstýra börnunum. Hún var nú samt hætt að fjarstýra fyrrverandi. Lærði það í 12 spora samtökunum. Að bera ábyrgð á eigin lífi, eigin tilfinningum ekki annarra.

Sæti rafeindavirkinn brosti enn meira og horfði á hana aðdáunaraugum. Eða voru þetta svona týpísk karla gredduaugu. Þeir vilja bara allir það sama. Það gat varla verið að hann væri að dást að henni. Hún sem hafði sleppt því að fara í sturtu í morgun því hún “snúsaði” aðeins of oft. Minningin um fréttamanninn birtist ljóslifandi. Þá hélt hún að hann væri að horfa á sig aðdáundaraugum. Hélt hún ætti kannski séns. Hann var svo sjarmerandi. Hún hafði samt kysst hann einu sinni þegar þau voru ung. Á rúntinum. Hann var úr sama hverfi og fyrrum vinkona hennar og þær höfðu endað á rúntinum með honum. Eða hann með þeim. Hann var fullur. Og hann hafði kysst hana. Eða eiginlega slefað allsvakalega yfir andlitið á henni. En hann var ofboðslega sjarmerandi og kannski var hann búinn að læra að kyssa almennilega. Ekki að það skipti máli þar sem hann var komin með konu. Fréttakonu.

En sæti rafeindavirkinn var sjarmerandi líka. Sýndist hann vera kannski í alvöru að sýna henni áhuga. Vonaði bara að athugasemdin um að vera gómsæt að innan hefði ekki verið yfir strikið. Hafði hún farið fram af brúninni? Eða vó hún ennþá salt? Þau sátu þarna á móti hvort öðru. Feimin en samt spennt. Þessi upplifun var náttúrulega öfugsnúin. Þau voru búin að spjalla lengi en voru að hittast í fyrsta skipti. Hann virtist vel lesinn og með góðan smekk á bíómyndum.

Æ fordómar, hún meinti sko svipaðan smekk og hún. Ekki að hennar smekkur væri eitthvað betri en annarra. Annað sem hún lærði í 12 spora samtökunum – hroki er hin hliðin á minnimáttarkennd. Hún gæti auðvitað skrifað heila bók byggða á öllum frösunum sem hún hafði heyrt. Nóg af því. Nú var komin tími til að halda áfram. Þora. 

feb/2008